White Rabbit

21 dec 2010 4 reacties

door beautybootykillerqueen inMijmeringen Tags:digital suicide, Facebook

Ik ben dood. Niet echt, uiteraard; wat voor aandachtshoererij zou dat niet zijn. Neen, ik pleegde gisteren digitale zelfmoord. Zo heet dat als je je Facebookaccount deactiveert. In een laatste wanhoopspoging gooien ze nog enkele foto’s van jou en je vrienden naar je hoofd om je van die dwaze beslissing af te helpen. “Blondie will miss you! Send her a message!”

Nice try, Zuckerberg. Ik zat gisteravond met Blondie op café. Ze hoeft me helemaal niet te missen, integendeel. Nu heb ik weer de vrijheid om een conversatie oprecht interessant te vinden, zonder de clues al op mijn Newsfeed te hebben gelezen. Facebook maakt mij lui. Het maakt iedereen lui. Je leert iemand kennen op een feestje, amuseert je geweldig, kruipt met ontpoppende vlinders in je bed en de volgende dag krijg je al een vriendschapsverzoek. Een relatie is op voorhand gedoemd, want je ziet opeens dat de ander van schlagers houdt en geen boeken leest dus samen naar een concert of de boekenbeurs gaan, zit er niet in. Zo gemakkelijk zijn de verbanden gelegd en ik veracht mijzelf erom.

De andere waarheid bestaat ook. Er is geen ontdekkingstocht meer te ondernemen, want al de favoriete bezigheden van je crush zijn voor het grijpen. Zonder al te veel moeite kan je jezelf in bochten en gaten wringen om hem te doen geloven dat jouw zachte lokken hem Rapunzelgewijs naar het paradijs zullen leiden. Die ene vriendin waar je eigenlijk ziekelijk jaloers op bent, deelt haar hele hebben en houden met de rest van de wereld. Het is een kwestie van copypasten voor je jezelf overtuigend genoeg hebt verloochend en je tweedehands ‘ik’ is klaar om in de schijnwerpers te staan. Ik heb nooit echt nood gehad aan privacy omdat ik weet dat het een even groot verzinsel is als god himself, maar ik wil wel de controle over mijzelf niet verliezen. Was ik niet zo trots op mijn borsten en had ik een betere gag-reflex, het afterdinnertoilet was vast mijn beste vriend.

Het is een overdreven weergave, uiteraard. Laat die vrachtwagen zout maar aanrukken. Maar ik vind het ongelooflijk griezelig hoe snel je jezelf kwijtraakt in die egocentrische massa. Egocentrisch, jawel. Wie dacht dat Facebook werkelijk een ‘sociaal netwerk’ was, is wel heel ver van huis. Mijn journalistiek brein wordt de hele tijd geprikkeld. Ik haal meer nieuws uit Facebook dan uit de krant. Het is voyeurisme pur sang: je persoonlijke Dag Allemaal.*

Iedereen post de grappigste filmpjes, de meest nostalgische foto’s, de leukste links en de meest gevatte statussen. Het is een wedstrijd met enkel verliezers. Door iets te ‘liken’ toon je niet enkel je appreciatie voor iemand anders zijn intellect of humor, je wil vooral laten zien hoe slim en grappig jij wel bent, om anderen dan weer vol ontzag naar jouw pagina te sturen. Je wil een originele fan zijn, net zoals de 500 miljoen andere gebruikers. You are not a beautiful or unique snowflake. Het is egotrippen tot een overdosis je wakker schudt.

Ik heb het er even mee gehad. Het afscheid is ongetwijfeld van tijdelijke aard want als ik bedenk hoeveel hippe feestjes, hilarische statussen en nostalgische tags ik op dit eigenste moment moet missen, beginnen mijn vingers al te jeuken. De wereldverbeteraar in mij moet gewoon even gesust worden.

Ik ben ervan overtuigd dat niemand me echt zal missen. Het feit dat deze entry niet op Facebook gelinkt wordt, zal mijn bezoekersaantal misschien een knauw geven maar in tegenstelling tot een link of status die een uur later nog steeds geen rode waarschuwing heeft veroorzaakt, maak ik me om mijn blog geen zorgen. Het gaat hier niet om een tentoonspreiding van mijn talent, ik voel niet die drang om bevestigd te worden in mijn schrijven want het is het enige wat telt. Scribo ergo sum.

*©J.M.