Don’t talk just kiss

09 okt 2010 4 reacties

door beautybootykillerqueen inMijmeringen Tags:Bloem, Feestje, Minx

Ik pleit voor een praatverbod op feestjes. Het is nergens voor nodig en het ontneemt de reden van samenkomen van zijn essentie. Dansen, drinken, flirten en voor mijn part neuken: niets wat niet lukt zonder te praten. Het lijkt radicaal maar ik ben gisteren slachtoffer geworden van een ware praattsunami waardoor ik op het hele feestje nauwelijks een uur heb kunnen dansen. Wetende dat ik een early bird was en vijf uur in die Gentse krocht heb doorgebracht, lijkt mijn punt niet uit de lucht gegrepen. Ik weiger het beloop van de avond op mij te nemen. Het feit dat ik een zomers kersenkleedje en rode laarsjes aanhad, de rosse manen vers geknipt en het humeur opperbest waren, vind ik geen excuus.

Het begon allemaal behoorlijk onschuldig. Na mijn kassashift besloot ik de dansvloer onveilig te maken. Alsof Pablo Discobar mijn gedachten kon lezen, gooide hij een paar gouwe ouwe R&B’platen de zaal in die door ons als hongerige leeuwen werden verslonden. Ik weet niet wat het is met voluptueuze vrouwen, maar bij de minste kans gooien ze zichzelf tegen een paal en beginnen op en neer te rijden alsof ze tijdens zo’n nummer eindelijk aan het zweetbrand tussen hun billen kunnen krabben. Ik geef toe dat ze het ook subtiel kunnen en dat de mannelijke blikken zelden onterecht zijn, maar mijn perverse fantasie cijfert de kleren weg en zonder magic knickers is het zicht al heel wat minder appetijtelijk.

Ik liet mijn Rubensiaanse compagnie schuren voor hun leven en ging verfrissing opzoeken aan de bar. Onderweg kreeg ik echter Minx in mijn vizier en boezemvriendin zijnde moest ik haar toch even tegen de mijne aandrukken. De kerel waarmee ze stond te keuvelen, werd gretig aan mij voorgesteld en voor ik het wist, was Minx verdwenen en bleef ik achter met Prater 1. Toen ik na enkele minuten Hans Teeuwen citeerde, vroeg hij mij ten huwelijk. Prater 1 was duidelijk niet veel gewoon. Het begon als een fijne babbel maar na een kwartiertje merkte ik zijn kompaan op. Een kaaklijn om u tegen te zeggen, een kapsel waar Robert Pattinson nog iets kan van leren en overduidelijk geen prater. Ik was verkocht.

Maar Prater 1 wilde me niet zomaar laten gaan. Hij wrong zich in allerhande bochten om me in zijn web te houden, maar toen hij twintig minuten lang over stemtechnieken en zangles bleef ratelen – ik had gezegd dat ik hou van gepassioneerde mensen. Ik had er misschien moeten bijzeggen dat ik ze haat op feestjes waar Arctic Monkeys wordt gedraaid en mijn kont er niet op kan schudden door ergerlijke praters als hijzelf. Mea culpa dan maar – ging ik een pint bestellen zonder terug te keren. De kompaan zat zwijgzaam aan de toog en beloofde me een caféavond waarbij hij me honderduit zou vertellen over zijn doctoraat en Barcelona-avonturen. Die heeft het tenminste begrepen.

Toen ik eindelijk een plaatsje op de dansvloer had veroverd, grepen een stel stevige armen gehuld in een wit horecahemd mijn lenden vast. Prater 2 was blijkbaar een vriend van Bloem. Tegen deze tijd had ik al een ‘note to self’ opgesteld om niet langer te gaan feesten waar verschillende kliekjes elkaar tegen het lijf kunnen lopen. Gelukkig was Prater 2 een sight for sore eyes en dronken genoeg om af te schepen na een herhaaldelijke belofte op een karaokeavond in de nabije toekomst, fistbumps en handshakes inclusief.

Prater 3 is helaas een geval apart. Als een goede vriend zichzelf zodanig bezat dat er in het openbaar kleren verdwijnen (bij hem, obviously), wordt het tijd voor een bemoedigende peptalk. Jaja, natuurlijk vindt ze u leuk. Uiteraard zal ze terugsms’en, maak je geen zorgen. Ookal hoor je maar één kant van het verhaal en vraag je je stiekem wel af hoe iemand zo’n lieflijke berichten kan sturen zonder te willen afspreken, je verbergt je rationele zelve achter een welgemeende schouderklop. Een uitgebreide lofrede van dankbaarheid aan mijn adres later, merkte ik dat de feestzaal zo goed als leeg was. Ik probeerde nog wat schade in te halen door in een uithoek van de zaal op mijn eentje innig te dansen met Marvin Gaye en The Beatles maar mijn gsm vertelde mij dat ik me mocht haasten als ik nog een nachtbus huiswaarts wilde halen. Ik zette het op een lopen: liever een verstuikte enkel door de Gentse kasseien dan een nacht te moeten doorbrengen bij een prater.